Alkol bağımlılığı, madde bağımlılığı, cinsel sapkınlık ve istismar iddiaları… Sanat dünyasıyla ilgili bu başlıkları giderek daha sık duyuyoruz. İnsan ister istemez soruyor: Sahnedeki ışık, kuliste yaşanan karanlığı ne kadar süre saklayabilir?
Özgür Alp Gündüz
Şöhret insana imkân verir; fakat sınırlarını kaybettiğinde onu yalnızlaştırabilir de. Sürekli beğenilme isteği, uykusuzluk, düzensiz yaşam, alkol ve madde kullanımı ruh sağlığını yıpratır. Çevresinde kendisine “Dur, iyi görünmüyorsun” diyebilen kimse kalmamışsa sorun daha da büyür.
Bu yüzden sanatçıların psikolojik destek almasını konuşmalıyız. Kriz yaşandıktan sonra değil, zorlandıklarını fark ettikleri anda yardım isteyebilmeliler. Bir psikologla görüşmek zayıflık değildir. İnsan sahneye çıkmadan önce sesini koruyorsa, sahneden indikten sonra ruhunu da önemsemelidir.
Ama ruh sağlığı her davranışın mazereti olamaz. Rıza dışı cinsel davranışlar ve istismar iddiaları “özel hayat” denilerek geçiştirilemez. İddialar ciddiyetle incelenmeli, zarar görenler korunmalı, sorumluluğu olanlar hesap vermelidir.
Bir de gençler var. Onlar yalnızca sanatçının eserini değil, hayatını da izliyor. Alkol ve madde kullanımını eğlence, kibri özgüven, sınır tanımamayı cesaret gibi gösterirsek yanlış olanı parlatmış oluruz. Şöhret, kötü bir davranışı örnek alınacak hâle getirmemeli.
Sanatçının yeteneğine hayran olabiliriz. Yine de ona şu soruyu sormaktan vazgeçmemeliyiz: Alkışlar sustuğunda kendine ve çevrendekilere nasıl davranıyorsun?
